بیداد

رگ هایم هوا می خواهند

ریه هایم خون

به داد دست هایم اگر

نرسی تو

.

احتمال من و تو

کاش شهرمان

اینقدر بزرگ نبود و

احتمال عبور نگاه من

از آسمان چشم های تو

این اندازه نزدیک صفر

.

پی تو

از آن صبح دور

که آغوش

شکل حجم تو را گرفته بود و

دهان

بوی بوسه تو را

هر روز

به هر که می رسم

دهانش را می بویم و

با حجم آغوش خالی از تو اش

قیاس می کنم

.

هنوز

عمر من به شب گذشت تا هنوز و

من طلوع را

کبوتر سپید روز را

نگاه نه

خیال می کنم

هنوز

.